مدتیه فکرم مشغول این سوال شده که پایبندیم به یک دین و مذهب و حتی تصور خدایی که بهش اعتقاد دارم، چه نقشی تو زندگیم داشته؟ اصلا دنبال پاسخهای تکراری و کلیشهای نمیگردم چون اکثرشون از باورهایی ناشی میشه که ذهنم بدون هیچ چون و چرایی پذیرفته. همون باورهای اعتقادی و مذهبیای که آنچنان رنگ و بوی قداست گرفته که محاله با این تلنگرها، رسوبِ چندین سالش رو از بین برد. کاری به نوع دین ندارم منظورم اصل دینه. مگه غیر از اینه که ریشهی اکثر شرارتهایی که تو گوشه و کنار دنیا اتفاق میافته چیزی جز اعتقادات دینی نیست؟ یازده سپتامبر، هفت جولای، جنگ اسرائیل و فلسطین، جنگهای صلیبی، کشتارهای صرب/کروات/مسلمان و ... حتی خیلی از نابسامانیهای داخلی کشورها که نمونش تو همین ایران فراوونه. به نظرتون چه تفاوتیه در شکل گیریِ اعتقادات دینی و آداب و رسوم سنتی و یا زبان مادری؟ هر سه حاصل یه پروسهی موروثی و آبا و اجدادی و غیر انتخابی بوده که نسل اندر نسل منتقل شده. اگه دینمند شدن رو یه جور جبر بدونیم خیلی بیربط نگفتیم. آیا بهتر نیست جای این تقلید و تحجر رو به تعقل و خرد گرایی بدیم؟
اگر کسی به حزبی رأی دهد که شما مخالف آن باشید، می توانید به او انتقاد کنید، بی آن که کسی برنجد پس علت چیه که وقتی نوبت به مقدسات و باورهای دینیمون میرسه استثنا قایل میشیم و کمتر پیش میاد به این ایدهها و انگارههای مقدس نزدیک بشیم و حتی یه کلمه حرف بد در موردشون بزنیم؟ چرا نباید؟ چون که نباید! چیزی که دواکینز اسمشو میزاره "ژن خودخواه!". به نظر دواکینز باورها و تعصبات دینی که وارد ذهن انسانها میشن دقیقا همون نقشی رو ایفا میکنن که ویروسهای کامپیوتری تو محیطهای تکثیر منتشر میشن و سیستمها رو آلوده میکنن.
خیلی خوب میشد اگه یه آنتی ویروس قوی و به روز داشتم تا میتونستم ویروسهای ذهمنیمو که از سالها پیش حتی دوران کودکی تو لایههای زیرین مغزم کُپی شده، اسکن میکردم و شوتشون میکردم به سطل آشغالِ باورهای زائدم!
استفاده از این سنگ محک شراگیم پاسخ خوبی میده به این سوالهای ذهن آشفتهی من.
"زین کهنه خدایی که تو را هست دلم خست ... هر روز مرا تازه خدای دگری هست"
بازی جدید وبلاگستان که نمیدونم از کجا شروع شده توسط